Interview met Gerrit Reef
‘Je drukt dat stempel niet op jezelf’
Al 40 jaar zijn Gerrit Reef en zijn vrouw mantelzorger voor hun licht verstandelijk gehandicapte zoon, die ook Gerrit heet. Ze vinden de zorg voor hun zoon heel vanzelfsprekend en beseffen pas sinds kort dat zij mantelzorgers zijn. Gerrit wilde andere mantelzorgers graag helpen en sloot zich daarom aan bij de Raad van Mantelzorgers in Den Haag.
“Ik ben al veertig jaar mantelzorger, maar dat weet ik pas sinds vier jaar.” Vier jaar geleden werd Gerrit lid van de Raad van Mantelzorgers en pas toen leerde hij wat het woord mantelzorg eigenlijk betekent. “Ik ben met pensioen, vroeger werkte ik bij de HTM. Toen ik stopte, werd ik lid van de seniorenclub van de HTM. Bij die club zat iemand die lid was van de Raad van Mantelzorgers. Hij vroeg mij ook lid te worden van de Raad. Mijn eerste vraag was: ‘waar gaat dat dan over?’. Pas toen ontdekte ik dat ik mantelzorger ben.”
Begeleiding
Gerrit vertelt dat de handicap van zijn zoon niet zichtbaar is, maar dat betekent niet dat hij geen zorg nodig heeft. “Mijn zoon werkt gewoon in de tuinbouw in het Westland. Hij is niet zo zelfstandig als andere mensen: hij kan bijvoorbeeld geen brief schrijven. Hij kan een brief wel lezen, maar dan begrijpt hij soms niet helemaal wat er in staat. Hij is nu wel veel zelfstandiger dan vroeger, want hij heeft in die 40 jaar veel ervaring opgedaan. Ik hoef nu bijvoorbeeld niet meer mee als hij zijn ov-kaart moet verlengen. Vroeger moest dat wel, maar hij heeft geleerd hoe het moet. Hij leest veel en moderne muziek is zijn hobby. ” Gerrits zoon heeft dus vooral ondersteuning nodig. “Hij kan bijvoorbeeld niet zelf een ooievaarspas aanvragen, daar moet hij begeleiding bij hebben.” Ook met het leggen van contacten heeft Gerrits zoon moeite. “Hij is heel erg op zichzelf en hij is het liefst alleen op plekken waar het vertrouwd is. Hij kent bijvoorbeeld tien mensen uit de straat, maar hij zal er maar met weinig praten. Hij stopt alles en iedereen in vakjes. Hij kan ook heel impulsief reageren. Als je iets zegt, neemt hij vaak meteen een tegenstandpunt in. Maar je moet er gewoon getraind in zijn om daarmee om te gaan.”
Onvermijdelijk
“Mijn zoon woont nog gewoon bij ons thuis, de zorg voor hem gaat heel automatisch. Mijn vrouw doet de was en kookt voor hem en ik doe vaak de boodschappen en help hem met de financiën. Als hij niet meer thuis zou wonen, zouden we er meer zorg bij krijgen, want hij kan bijvoorbeeld niet zelf een huis schoon houden. Als we anderhalve week op vakantie gaan, zorgt hij wel voor zichzelf, maar er moet in die tijd niets veranderen. Als bijvoorbeeld het licht uitvalt, is dat een probleem. Gelukkig weet hij nu wel dat hij in zo’n geval zijn broer, de buurman of een andere kennis moet waarschuwen.” Nu gaat het zorgen nog goed, maar Gerrit beseft wel dat zijn zoon niet altijd thuis kan blijven wonen. “We gaan steeds vaker denken aan begeleid wonen, want dat is uiteindelijk toch onvermijdelijk. Mijn vrouw en ik worden ook een dagje ouder. Maar ja, wanneer begin je met begeleid wonen? Op het moment kunnen we hem nog alles geven wat hij nodig heeft, maar als één van ons iets overkomt, kan dat misschien niet meer.”
Stempel
Elke dag wandelt Gerrit anderhalf uur door de duinen. Dat geeft hem ontspanning. Hoewel hij en zijn vrouw al 40 jaar voor hun zoon zorgen, hebben ze daarbij nooit extra hulp gehad. “Dat was ook niet nodig. We hebben de zorg nooit echt als zwaar ervaren. De ene keer heeft hij wat meer zorg nodig dan de andere keer, maar we weten niet beter, het is gewoon zo gegroeid. De zorg voor onze zoon is eigenlijk een automatisch gebeuren. Als wij niet voor hem zouden zorgen, heeft hij begeleiding van anderen nodig. We nemen dus eigenlijk professionele zorg over. Niet dat je mij daarover hoort klagen, we staan niet elke dag op de stoep om hulp te vragen, maar het is wel zo.” Voordat Gerrit bij de Raad van Mantelzorgers kwam, had hij niet bewust contact met andere mantelzorgers. “Ik kende natuurlijk wel andere mensen met een kind met een beperking, maar ik kende het begrip mantelzorger niet. Je drukt dat stempel ook niet op jezelf, want je vindt het normaal dat je voor je kinderen zorgt.”
Altijd een helpende hand
Vrijwel direct nadat hij lid werd van de Raad van Mantelzorgers, werd Gerrit ook voorzitter. Een functie die hem op het lijf geschreven is. “Ik help anderen graag ergens mee. Meestal deed ik dat met bestuurswerk. Maar als je mij bijvoorbeeld vraagt enveloppen dicht te maken en er een postzegel op te plakken, dan vind ik dat net zo belangrijk als het bestuurswerk zelf. Ik wil gewoon mensen helpen. Als er iets gedaan moet worden, dan doe ik dat gewoon. Ik ben ongeveer twee à drie dagen per week bezig voor de Raad van mantelzorgers. Dat is mijn eigen schuld hoor, want ik zeg vaak: ‘Dat doe ik wel’. Dat is de aard van het beestje. En ik ben met pensioen, dus ik heb de tijd.”
Raad van Mantelzorgers
De Raad van Mantelzorgers is onderdeel van de Stichting MantelZorg Den
Haag. Een belangrijke taak van de raad is om gevraagd en ongevraagd advies
te geven aan de Stichting MantelZorg Den Haag. De Raad van Mantelzorgers
zoekt nieuwe leden. Meld je aan via info@mantelzorgdenhaag.nl.
